تحریم شکن برای Ubuntu

محدودیت دسترسی به Ubuntu می‌تواند فرایند توسعه، دریافت وابستگی‌ها یا استفاده از ابزارهای مرتبط را مختل کند. در این راهنما تنظیم شکن، دامنه‌های لازم و روش آزمایش تحریم شکن برای Ubuntu را با نمونه عملی توضیح می‌دهیم.

اگر هنگام استفاده از Ubuntu با باز نشدن بعضی وب‌سایت‌ها، خطای اتصال به مخازن نرم‌افزاری، دانلود نشدن پکیج‌ها یا مشکل دسترسی به سرویس‌های توسعه مواجه شده‌اید، یکی از مواردی که می‌توانید بررسی کنید تنظیمات DNS سیستم است. در برخی شرایط، استفاده از DNS شکن می‌تواند به حل مشکل دسترسی به دامنه‌هایی که با این سرویس سازگار هستند کمک کند.

تحریم شکن برای Ubuntu

DNS شکن برای Ubuntu چه کاربردی دارد؟

DNS یا سامانه نام دامنه، نام‌هایی مانند ubuntu.com را به آدرس‌های IP مربوط به آن‌ها تبدیل می‌کند تا سیستم بتواند مقصد موردنظر را پیدا کند. اگر این فرایند با مشکل مواجه شود، ممکن است وب‌سایت یا سرویس موردنظر در دسترس نباشد؛ حتی زمانی که اتصال اینترنت برقرار است.

DNS شکن در محدوده عملکرد DNS می‌تواند به دسترسی به دامنه‌های سازگار با سرویس کمک کند. این موضوع ممکن است برای برخی وب‌سایت‌ها، ابزارهای توسعه یا سرویس‌های آنلاین موردنیاز کاربران اوبونتو کاربرد داشته باشد.

بااین‌حال، همه مشکلات اتصال در Ubuntu به DNS مربوط نیستند. برای مثال، خطاهای مربوط به مخزن نرم‌افزار، پراکسی، فایروال، گواهی امنیتی، احراز هویت یا محدودیت سمت سرور ممکن است به راهکار دیگری نیاز داشته باشند.

توجه: DNS شکن جایگزین VPN نیست و تمام ترافیک اینترنت را از یک تونل عبور نمی‌دهد. تغییر DNS نیز تضمین نمی‌کند که تمام سرویس‌ها یا وب‌سایت‌های محدودشده در دسترس قرار بگیرند.

آدرس DNS شکن برای اوبونتو

برای تنظیم DNS در Ubuntu، ابتدا آدرس‌های متناسب با سرویس خود را انتخاب کنید.

نوع سرویس DNS اول DNS دوم
شکن رایگان 178.22.122.100 185.51.200.2
شکن حرفه‌ای 178.22.122.101 185.51.200.1

اگر از سرویس حرفه‌ای استفاده می‌کنید، شرایط فعال‌سازی و ثبت IP را در پنل کاربری شکن بررسی کنید. آدرس‌های دو سرویس را با هم ترکیب نکنید و مقادیر مربوط به سرویس انتخابی خود را وارد کنید.

آموزش تنظیم DNS تحریم شکن برای Ubuntu از طریق محیط گرافیکی

اگر از نسخه دسکتاپ اوبونتو استفاده می‌کنید، معمولاً ساده‌ترین روش، تغییر DNS از تنظیمات شبکه است. نام گزینه‌ها ممکن است بسته به نسخه Ubuntu و محیط دسکتاپ کمی متفاوت باشد.

مرحله اول: ورود به تنظیمات شبکه

۱. منوی سیستم را باز کنید.

۲. وارد Settings شوید.

۳. بخش Network را انتخاب کنید.

۴. اتصال فعال خود را پیدا کنید. اگر با کابل به اینترنت متصل هستید، تنظیمات Wired و اگر از شبکه بی‌سیم استفاده می‌کنید، تنظیمات Wi-Fi را باز کنید.

مرحله دوم: واردکردن آدرس‌های DNS

۱. روی آیکون تنظیمات اتصال فعال کلیک کنید.

۲. به بخش IPv4 بروید.

۳. اگر روش دریافت IP روی Automatic (DHCP) قرار دارد، در صورت امکان دریافت خودکار IP را حفظ کنید و فقط بخش DNS را تغییر دهید. در بعضی نسخه‌ها باید گزینه Automatic مربوط به DNS را غیرفعال کنید تا فیلدهای DNS قابل‌ویرایش شوند.

۴. آدرس‌های DNS شکن را در فیلد مربوط وارد کنید.

برای سرویس رایگان:

  • DNS اول: 178.22.122.100

  • DNS دوم: 185.51.200.2

برای سرویس حرفه‌ای:

  • DNS اول: 178.22.122.101

  • DNS دوم: 185.51.200.1

۵. تغییرات را ذخیره کنید.

۶. اتصال شبکه را یک‌بار خاموش و روشن کنید یا در صورت نیاز، اتصال را دوباره برقرار کنید.

اگر پس از تغییر تنظیمات اینترنت قطع شد، به همان بخش برگردید و مقادیر را بررسی کنید. در صورت ادامه مشکل، تنظیمات قبلی DNS را بازیابی کنید.

تنظیم DNS شکن در Ubuntu از طریق ترمینال

اگر از اوبونتو روی سرور استفاده می‌کنید یا ترجیح می‌دهید تنظیمات را با ترمینال انجام دهید، روش کار به ابزار مدیریت شبکه سیستم شما بستگی دارد.

در بسیاری از نصب‌های جدید Ubuntu، تنظیمات شبکه از طریق Netplan و یکی از سرویس‌های NetworkManager یا systemd-networkd مدیریت می‌شوند. مستندات رسمی Ubuntu نیز توصیه می‌کند تنظیمات DNS را متناسب با همین سازوکار انجام دهید، نه اینکه بدون بررسی فایل‌های مدیریت‌شده سیستم را مستقیماً تغییر دهید. مستندات رسمی پیکربندی شبکه Ubuntu و راهنمای Netplan.

مرحله اول: بررسی وضعیت شبکه و DNS

ابتدا Terminal را باز کنید و دستور زیر را اجرا کنید:

resolvectl status

این دستور اطلاعات مربوط به DNS و تنظیمات رابط‌های شبکه را نمایش می‌دهد. بررسی خروجی آن کمک می‌کند بفهمید سیستم از چه DNSهایی استفاده می‌کند.

برای مشاهده نام رابط‌های شبکه نیز می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

ip link

نام رابط ممکن است چیزی شبیه enp3s0، ens33 یا wlp2s0 باشد. نام دقیق را از خروجی سیستم خود بردارید و نام نمونه را بدون بررسی جایگزین نکنید.

مرحله دوم: تنظیم موقت DNS برای آزمایش

اگر می‌خواهید پیش از اعمال تغییر دائمی، DNS را آزمایش کنید، در سیستم‌هایی که از systemd-resolved پشتیبانی می‌کنند می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

sudo resolvectl dns enp3s0 178.22.122.100 185.51.200.2

در این مثال، enp3s0 نام فرضی رابط شبکه است. آن را با نام رابط واقعی سیستم خود جایگزین کنید. مقادیر نمونه مربوط به DNS رایگان شکن هستند؛ برای سرویس حرفه‌ای، آدرس‌های همان سرویس را وارد کنید.

این تنظیم برای آزمایش موقت است و ممکن است پس از قطع و وصل اتصال یا راه‌اندازی مجدد سیستم باقی نماند. برای تنظیم دائمی، باید روش مدیریت شبکه در سیستم خود را مشخص کنید.

مرحله سوم: بررسی DNS تنظیم‌شده

پس از اجرای دستور، دوباره وضعیت DNS را بررسی کنید:

resolvectl status

در خروجی، بخش مربوط به رابط شبکه فعال را پیدا کنید و ببینید آدرس‌های واردشده نمایش داده می‌شوند یا خیر.

برای آزمایش حل نام دامنه نیز می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

getent hosts ubuntu.com

اگر آدرس IP نمایش داده شود، سیستم توانسته نام دامنه را به آدرس مربوط تبدیل کند. این نتیجه به‌تنهایی به معنی برقرار بودن اتصال کامل به وب‌سایت نیست؛ برای بررسی بیشتر باید اتصال واقعی را نیز آزمایش کنید.

تنظیم دائمی DNS شکن در Ubuntu Server با Netplan

اگر از Ubuntu Server استفاده می‌کنید و شبکه با Netplan مدیریت می‌شود، می‌توانید DNS را در فایل پیکربندی شبکه تعریف کنید. این روش برای سرورها مناسب‌تر است، اما باید با دقت انجام شود؛ زیرا تغییر اشتباه تنظیمات شبکه ممکن است ارتباط سرور را قطع کند.

پیش از تغییر تنظیمات: از فایل فعلی Netplan نسخه پشتیبان تهیه کنید. اگر سرور از راه دور مدیریت می‌شود، به‌ویژه مراقب تغییراتی باشید که ممکن است اتصال SSH را قطع کنند.

مرحله اول: پیدا کردن فایل پیکربندی

در ترمینال اجرا کنید:

ls /etc/netplan/

نام فایل موجود ممکن است با توجه به نصب سیستم متفاوت باشد. فایل مربوط به شبکه را شناسایی کنید و پیش از ویرایش، از آن نسخه پشتیبان بگیرید.

برای مثال، اگر نام فایل 50-cloud-init.yaml باشد، دستور پشتیبان می‌تواند به شکل زیر باشد:

sudo cp /etc/netplan/50-cloud-init.yaml /etc/netplan/50-cloud-init.yaml.backup

نام فایل نمونه را با فایل واقعی خود جایگزین کنید.

مرحله دوم: افزودن DNS به تنظیمات

فایل را با ویرایشگری مانند Nano باز کنید. برای نمونه:

sudo nano /etc/netplan/50-cloud-init.yaml

ساختار زیر فقط یک نمونه برای رابط شبکه اترنت با دریافت خودکار IP است. آن را بدون تطبیق با فایل موجود خود جایگزین نکنید؛ به‌ویژه مقدار renderer، نام رابط و سایر تنظیمات فعلی باید متناسب با سیستم شما باشند.

network:
  version: 2
  renderer: networkd
  ethernets:
    enp3s0:
      dhcp4: true
      nameservers:
        addresses:
          - 178.22.122.100
          - 185.51.200.2

در این نمونه:

  • enp3s0 نام فرضی رابط شبکه است.

  • dhcp4: true دریافت خودکار تنظیمات IPv4 را حفظ می‌کند.

  • بخش nameservers آدرس‌های DNS شکن را تعریف می‌کند.

اگر سیستم شما از NetworkManager استفاده می‌کند، ممکن است مقدار renderer و ساختار بخش رابط متفاوت باشد. همچنین اگر تنظیمات دیگری مانند Wi-Fi، آدرس IP ثابت یا مسیر پیش‌فرض در فایل وجود دارد، آن‌ها را بدون دلیل حذف نکنید.

مرحله سوم: بررسی و اعمال تنظیمات

پیش از اعمال تغییرات، پیکربندی را بررسی کنید:

sudo netplan generate

اگر خطایی نمایش داده نشد، می‌توانید در محیطی که دسترسی مستقیم به سیستم دارید تنظیمات را اعمال کنید:

sudo netplan apply

اگر از طریق SSH به سرور متصل هستید، با احتیاط بیشتری عمل کنید و در صورت پشتیبانی سیستم، از روش آزمایشی مناسب برای تغییرات شبکه استفاده کنید. برای جزئیات بیشتر، راهنمای رسمی Configuring networks در Ubuntu را مطالعه کنید.

در پایان، وضعیت DNS را بررسی کنید:

resolvectl status

تنظیم DNS در Ubuntu با NetworkManager

بعضی از نسخه‌های دسکتاپ اوبونتو و سیستم‌های مبتنی بر NetworkManager امکان تنظیم DNS با ابزار خط فرمان nmcli را فراهم می‌کنند.

ابتدا اتصال‌های موجود را مشاهده کنید:

nmcli connection show

نام اتصال فعال را از خروجی پیدا کنید. سپس می‌توانید تنظیمات DNS همان اتصال را تغییر دهید. برای مثال، اگر نام اتصال Wired connection 1 باشد:

sudo nmcli connection modify "Wired connection 1" ipv4.dns "178.22.122.100 185.51.200.2"

برای اینکه DNS از DHCP دریافت نشود و مقادیر دستی مورد استفاده قرار گیرند، در اتصال‌هایی که روش IPv4 آن‌ها روی حالت خودکار است، معمولاً باید تنظیم مربوط به نادیده‌گرفتن DNS خودکار را نیز فعال کنید:

sudo nmcli connection modify "Wired connection 1" ipv4.ignore-auto-dns yes

سپس اتصال را دوباره فعال کنید:

sudo nmcli connection up "Wired connection 1"

توجه: نام اتصال در مثال بالا فرضی است. پیش از اجرا، نام واقعی را از خروجی nmcli connection show بردارید. همچنین این دستورات مخصوص اتصال‌های مدیریت‌شده با NetworkManager هستند و نباید به‌جای پیکربندی Netplan در هر نوع نصب Ubuntu استفاده شوند.

برای برگشت به دریافت خودکار DNS از شبکه، در صورت نیاز می‌توانید تنظیمات را به حالت قبلی برگردانید:

sudo nmcli connection modify "Wired connection 1" ipv4.ignore-auto-dns no
sudo nmcli connection modify "Wired connection 1" ipv4.dns ""
sudo nmcli connection up "Wired connection 1"

اگر قبلاً تنظیمات دستی دیگری داشته‌اید، پیش از بازگردانی، مقادیر قبلی را ثبت کنید تا بتوانید آن‌ها را بازیابی کنید.

رفع خطاهای رایج Ubuntu با DNS شکن

پس از تنظیم DNS، ممکن است برخی مشکلات برطرف شوند؛ اما اگر خطا ادامه داشت، باید نوع آن را بررسی کنید.

۱. سایت‌ها باز نمی‌شوند، اما اینترنت متصل است

اگر اتصال شبکه برقرار است اما بعضی دامنه‌ها باز نمی‌شوند، ممکن است مشکل از DNS، مسیر شبکه یا محدودیت دسترسی به سرویس مقصد باشد.

ابتدا DNS فعال را بررسی کنید:

resolvectl status

سپس نام دامنه را آزمایش کنید:

getent hosts example.com

به‌جای example.com دامنه‌ای را وارد کنید که در دسترسی به آن مشکل دارید. اگر نام دامنه حل نمی‌شود، DNS یکی از مواردی است که باید بررسی شود. اگر نام دامنه حل می‌شود اما سایت باز نمی‌شود، احتمال وجود مشکل در اتصال HTTPS، پراکسی یا سرور مقصد نیز مطرح است.

۲. خطای Temporary failure resolving

این پیام معمولاً نشان می‌دهد سیستم نتوانسته نام دامنه را در آن لحظه به آدرس IP تبدیل کند. علت می‌تواند اختلال DNS، قطع اتصال، مشکل در سرویس مدیریت DNS یا پاسخ‌ندادن سرور نام دامنه باشد.

راهکارهای پیشنهادی:

  • وضعیت اتصال اینترنت را بررسی کنید.

  • خروجی resolvectl status را مشاهده کنید.

  • تنظیمات DNS را با مقادیر انتخابی تطبیق دهید.

  • در صورت سازگار بودن دامنه با سرویس شکن، DNS شکن را آزمایش کنید.

  • اگر مشکل فقط برای یک مخزن خاص رخ می‌دهد، آدرس مخزن و وضعیت سرویس آن را نیز بررسی کنید.

۳. دستور sudo apt update با خطا مواجه می‌شود

اگر هنگام اجرای دستور زیر خطا دریافت می‌کنید:

sudo apt update

ابتدا متن کامل خطا را بررسی کنید. اگر پیام مربوط به Temporary failure resolving باشد، احتمال مشکل در حل نام دامنه وجود دارد.

اما خطاهای دیگری مانند خطای امضای مخزن، کلید GPG، نبود فایل Release، ناسازگاری نسخه Ubuntu یا آدرس اشتباه مخزن لزوماً با تغییر DNS برطرف نمی‌شوند.

برای عیب‌یابی، به دامنه‌ای که در پیام خطا آمده توجه کنید. اگر DNS آن دامنه درست کار می‌کند، تنظیمات مخزن، تاریخ سیستم، کلیدهای امنیتی و دسترسی شبکه را بررسی کنید.

۴. دانلود پکیج‌ها متوقف می‌شود

اگر دانلود پکیج از مخازن Ubuntu یا یک سرویس توسعه متوقف می‌شود، ممکن است مشکل به اتصال شبکه، سرور مقصد، پراکسی یا DNS مربوط باشد.

ابتدا همان دامنه را جداگانه آزمایش کنید. اگر نام دامنه حل می‌شود، اما دانلود ادامه پیدا نمی‌کند، بررسی وضعیت سرور، اتصال HTTPS و تنظیمات پراکسی منطقی‌تر از تغییر دوباره DNS است.

۵. DNS پس از راه‌اندازی مجدد به حالت قبل برمی‌گردد

در اوبونتو، تنظیمات شبکه ممکن است به‌صورت خودکار توسط DHCP، NetworkManager یا Netplan مدیریت شوند. به همین دلیل، تغییر موقت DNS الزاماً پس از راه‌اندازی مجدد باقی نمی‌ماند.

برای تنظیم دائمی، از روش متناسب با ابزار مدیریت شبکه سیستم استفاده کنید. از ویرایش مستقیم فایل /etc/resolv.conf بدون بررسی سازوکار مدیریت DNS خودداری کنید؛ زیرا در بسیاری از نصب‌ها این فایل به‌صورت خودکار تولید یا مدیریت می‌شود.

راهنمای استفاده از شکن در سایر سیستم‌عامل‌ها

اگر از اوبونتو در کنار سیستم‌عامل‌های دیگر استفاده می‌کنید، می‌توانید از راهنماهای مرتبط زیر نیز کمک بگیرید:

سوالات متداول

آیا DNS شکن روی Ubuntu قابل استفاده است؟

بله. می‌توانید DNS را از تنظیمات گرافیکی شبکه یا ابزارهای مدیریت شبکه مانند NetworkManager و Netplan تنظیم کنید. روش دقیق به نسخه Ubuntu و نوع نصب بستگی دارد.

DNS شکن رایگان برای Ubuntu چیست؟

برای تنظیم DNS رایگان شکن، از آدرس‌های 178.22.122.100 و 185.51.200.2 استفاده کنید. پس از ثبت تنظیمات، اتصال و حل نام دامنه را آزمایش کنید.

DNS شکن حرفه‌ای در Ubuntu چگونه تنظیم می‌شود؟

اگر سرویس حرفه‌ای دارید، آدرس‌های 178.22.122.101 و 185.51.200.1 را وارد کنید. شرایط فعال‌سازی و ثبت IP را نیز از پنل کاربری بررسی کنید.

آیا برای استفاده از شکن در اوبونتو باید نرم‌افزار نصب کنم؟

برای تنظیم DNS معمولی، معمولاً نیازی به نصب نرم‌افزار جداگانه نیست و می‌توانید آدرس‌ها را در تنظیمات شبکه وارد کنید. اگر قصد استفاده از روش دیگری مانند DNS over HTTPS را دارید، به پشتیبانی ابزار مورد استفاده و تنظیمات آن نیاز خواهید داشت.

چرا با تغییر DNS هنوز بعضی سایت‌ها باز نمی‌شوند؟

زیرا همه مشکلات دسترسی به DNS مربوط نیستند. محدودیت IP، اختلال سرور، پراکسی، فایروال یا مشکلات اتصال HTTPS نیز می‌توانند باعث باز نشدن سایت شوند. در این شرایط، متن خطا و وضعیت اتصال را بررسی کنید.

آیا تنظیم DNS شکن روی دستور apt update اثر دارد؟

اگر خطای apt update به حل نام دامنه مخزن مربوط باشد، تغییر DNS ممکن است کمک کند. اما خطاهای مربوط به کلید GPG، امضای مخزن، نسخه توزیع یا آدرس اشتباه مخزن معمولاً به بررسی‌های دیگری نیاز دارند.

چگونه DNS فعال در Ubuntu را ببینیم؟

در ترمینال دستور زیر را اجرا کنید:

resolvectl status

این دستور اطلاعات مربوط به DNS و رابط‌های شبکه را نمایش می‌دهد. اگر این ابزار در نسخه یا پیکربندی شما موجود نیست، باید ابزار مدیریت DNS همان سیستم را بررسی کنید.

آیا تغییر DNS شکن سرعت اینترنت اوبونتو را افزایش می‌دهد؟

تغییر DNS تضمینی برای افزایش سرعت کلی اینترنت نیست. ممکن است در شرایط خاص، فرایند حل نام برخی دامنه‌ها بهتر شود؛ اما سرعت دانلود، تأخیر شبکه و عملکرد سرور مقصد به عوامل دیگری نیز بستگی دارند.

جمع‌بندی

برای استفاده از DNS شکن در Ubuntu، ابتدا مشخص کنید سیستم شما از محیط گرافیکی، NetworkManager یا Netplan برای مدیریت شبکه استفاده می‌کند. سپس آدرس DNS مناسب سرویس خود را وارد و اتصال را آزمایش کنید.

اگر مشکل به حل نام دامنه مربوط باشد و دامنه موردنظر با شکن سازگار باشد، این تغییر می‌تواند کمک‌کننده باشد. در صورت ادامه خطا، به‌جای تغییر مکرر DNS، متن خطا، تنظیمات شبکه، مخزن نرم‌افزار، پراکسی و وضعیت سرور مقصد را بررسی کنید.

جهت دریافت مشاوره رایگان لطفاً فرم زیر را تکمیل کنید.